• +31616543414

Op deze site staat een kopje “over mij”.
En: hieronder wil ik geen ellenlange teksten schrijven.
Mijn werk gaat het namelijk niet over mij.
Mijn cliënten zijn belangrijk.
Het gaat dus over hún verhaal.
Toch wil ik vertellen wat mij drijft.
Hoe ik gekomen ben op het punt waar ik nu sta.
Daarover gaat dus deze blog.
Mijn eerste op deze site, trouwens.

Jarenlang heb ik me leeg gevoeld.
Leeg omdat ik mezelf niet goed genoeg vond.
Leeg omdat ik me verscheurd voelde vanbinnen.
En boos.
Boos op mijn gescheiden ouders.
Boos op de kriebel van onrust in mijn lijf.
Eigenlijk boos op alles en iedereen.
Dat reageerde ik af op de mensen die dichts bij me stonden.

Arme papa, arme mama, arm broertje.
Arme ex vriendjes.
Dat was natuurlijk geen houdbare situatie.
In de eerste plaats niet voor mezelf.
En ook niet voor mijn naasten.
Ik praatte met psychologen.
Ik vertelde mijn verhaal en kreeg dan praktische tips.
En eerlijk?
Ik weet niet meer wat deze tips precies inhielden.

Ze kwamen, achteraf, raar op mij over.
Alsof iemand een spreekbeurt hield over zijn dwergmarmot.
Voor de veertiende keer.
Alsof er een vinylplaat bleef hangen in een groef.
Niet bijzonder inspirerend dus.
Ik begreep op dat moment niet wat er bedoeld werd.
Ik kon e tips dus ook niet internaliseren.
Én ik denk dat ik er op dat moment niet klaar voor was.
Voor de praktische tips over zingeving.
Tips over het loslaten van mijn verdriet.
Ik werd dan boos omdat ik helemaal niet verdrietig was.
Huilen kon ik trouwens niet.
Ik werd dus boos.
Of woedend.
Ik vluchtte in drank en drugs.
Jarenlang.
Ik wilde niet voelen.
Ik wilde vluchten voor dat wat te groot was.

Verdriet laten stromen begreep ik niet.
Loslaten was voor mij abracadabra.
Toen kwam er een moment dat ik weer vastliep.
Omdat ik me vaak zo leeg voelde ging ik dat opvullen door perfect te willen zijn.
Perfect in mijn werk.
Perfect in mijn vriendschappen.
Perfect in de opleiding die ik destijds volgde.
Perfect in mijn huishouden.
Perfect door naar psychologen te gaan.
Perfect door aan mezelf te werken.

Dat najagen van perfectionisme maakte dat ik uiteindelijk niks meer écht voor elkaar kreeg.
En dat ik op mijn werk uitviel met spanningsklachten.
Voor een perfectionist is dat een hel.
Uitvallen en toegeven dat je het niet meer kunt bolwerken.
Dan komen schaamte en schuld om de hoek kijken.
En daarmee werd de spanning extra gevoed.

Mijn huidige manager adviseerde me een coach te zoeken.
Eentje met een wat meer een 'therapeutisch' karakter.
Ik kwam terecht bij een coach uit Haarlem.
Tijdens een intake vroeg hij me waar ik aan wilde werken.
Ik gaf aan moeite te hebben met balans.
Balans tussen werk en privé.
Dat die onrust me na al die jaren de strot uitkwam.

Hij vertelde me dat het geen pretje zou worden.
Dat een roos alleen kan bloeien als ie bemest is.
Kortom: door de shit gaan.
Dat sprak me bijzonder aan.
Ik heb zes sessies gevolgd bij de beste man.
Ik ben een week met hem naar België geweest.
Voor de workshop ‘Persoonlijk Meesterschap’.
Hier is de basis gelegd voor waar ik nu sta.
Ik wist toen ik bij hem in die grote leren fauteuil zat: “dit wil ik later worden als ik groot ben”.

Via hem ben ik terecht gekomen bij Phoenix in Utrecht.
Tijdens de driejarige opleiding keerde ik mezelf binnenstebuiten.
Hier ben ik opgeleid om als begeleider te werken.
En dit heb ik met name geleerd door zélf de begeleidingen ook te ondergaan als cliënt.
De onderste steen boven proberen te krijgen.
Vol en head-first ben ik daarin gedoken.

Ik ben diepgegaan.
Ik heb leren huilen.
Hard, lang, hartverscheurend huilen.
Kleine meisjes tranen.
Alles eruit.
Ik heb geschreeuwd.
Ik heb de longen uit mijn lijf geschreeuwd.
Ik ben veranderd in een monster.
Alle boosheid en opgekropte woede eruit.
En dat meerdere keren.
Ik ben bang geweest.
Bang omdat ik niet gezien werd.
Omdat ik niet gehoord werd.
Bang voor het donker.

Ik ben teruggegaan naar de momenten van zoveel angst.
Ik heb als klein meisje gemis gevoeld.
Omdat mijn ouders emotioneel niet beschikbaar waren.
En ik heb daarom geleerd me af te sluiten.
Ik heb geleerd me terug te trekken als het te intens wordt.
Want daar was het veilig.
In mijn hoofd was het veilig.
Overigens kunnen mijn ouders hier niets aan doen.
Zij deden wat in hun macht lag om mij een fijn leven te geven.

Ouders kunnen in mijn ogen niet mislukken.
Maar: dat is een onderwerp voor een andere blog.
Dit is mijn leven en in mijn praktijk gebruik ik die ervaring.
Mensen zijn mijn passie.
En die passie deel ik graag met jou.

 

 

Deel dit met anderen:

 

Laat uw reactie achter:

Wichert
Wauuuuuuuuuuw. Een verhaal vol herkenning! Als jij ooit weer dat gevoel hebt van bang te zijn om niet gezien te worden, kijk dan eens 5 minuten in de spiegel. En zet daarna het nummer van Harry Jekkers op: "Ik hou van mij".
Super blog Saskia!