• +31616543414

Afgelopen weekend had ik een mooi inzicht.
Mijn leven flitste aan me voorbij.
Ik zag mijn worstelingen.
Mijn vechten.
Mijn frustratie en onvrede.
Omdat ik iemand wilde zijn die ik niet was.
Omdat ik dingen wilde controleren.
Omdat ik situaties wilde veranderen.
Mensen wilde veranderen.
Dingen naar mijn hand wilde zetten.

Het vloog me naar mijn keel.

Ik keek destijds niet naar binnen.
Ik zocht alles buiten mezelf.
Ik creëerde mijn eigen lijden.
En ik hield het ook in stand.

Ik maakte mijn vriendjes verantwoordelijk voor mijn geluk.
Want ik wist niet hoe ik van mezelf kon houden.
Ik zocht afleiding in feestjes.
In mezelf over de kop werken.
Ik had allerlei maskers waarachter ik me kon verschuilen.
Ik hield vaak zoveel mogelijk ballen in de lucht.
En ik had geen contact met mijn kern.
Ik vroeg me nauwelijks af wie ik écht ben.

De eerste dag van mijn opleiding werd ik daarmee geconfronteerd.
We zaten in een kring en gingen kennismaken.
Ik was gewend dat mensen dan vertellen hoe ze heten.
Hoe oud ze zijn.
Welke functie ze bekleden.
Bij welk bedrijf ze werken.
Welke opleiding ze hebben gedaan.
Dat deed ik zelf namelijk ook altijd.
Uiterlijke verschijningen oplepelen.

Dit keer was het anders.
Er werd ons gevraagd te vertellen hoe we heten.
En wat onze naam voor ons betekent.

Prachtig!

Want je bént niet de projectmanager.
Of de loodgieter.
Je bént niet de schooljuf.
Je bent ook niet je vwo-diploma.
Of je studie bedrijfseconomie.

Als mensen jou vragen wie je bent, wat zeg je dan?
Noem je je beroep op?
En vervolgens het bedrijf waar je werkt?

Of vertel je dat je spontaan bent?
Of dat je trots bent op waar je vandaan komt?
Dat je huilt bij Goede Tijden Slechte Tijden?
Dat je grootouders een groot boerenbedrijf hadden?
Dat je gek bent op kamperen en buiten zijn?
Je energie krijgt van verdiepende gesprekken?
Je kwaad wordt van dierenleed?
Je wielrennen ontzettend gaaf vindt?
Je uit je dak gaat in een pretpark?
Je het allerliefst tijd doorbrengt met je kinderen?
Dat het je droom is om een bestseller te schrijven?
De Kilimanjaro te beklimmen?
Een hondenhotel te gaan beginnen?

Je kern is wie je bent zonder je maskers.
Zonder harnas en muren.
Zonder ouderboodschappen die je bent gaan geloven.
Zonder het mentale lawaai.
Zonder alle façades en toneelstukjes om andere mensen te overtuigen.
Zonder alle materiele onzin waar je je identiteit aan ontleent.

Je kern is wie jij ten diepste bent.
Je pure, authentieke zelf.

Als je vanuit je kern leeft gaat het stromen.
Want jouw weg vormt zich als je hem bewandelt.

 

Laat uw reactie achter: