• +31616543414

Wat kunnen we onszelf klappen geven met ons denken.
We focussen té vaak op negativiteit.
Op dingen die in onze ogen niet goed gaan.

Die vriendin die jouw mening niet vraagt.
Die buurman die een vervelende opmerking maakt.
De medewerker die geen zin meer heeft in zijn werk.
Die manager die jou op maandagochtend een sneer geeft.
Een klant die wegloopt naar de concurrent.
Het moment waarop je toch dat snoepje neemt terwijl je aan het diëten bent.
De zoon die geen kaart stuurt voor moederdag.
Je bankrekening die rood staat.

Wat je aandacht geeft groeit.
Hoe meer je hierop focust hoe vervelender het dus wordt.
Onze gedachten veroorzaken weerstand.
Die weerstand houdt dingen op zijn plek.
Het houdt de negatieve dingen in stand.
En als je zo in dat negatieve blijft hangen;
Zie je dan nog wel wat er wél goed gaat?

Zie je nog dat andere vriendinnen je mening wel waarderen?
Dat de buurman sinds dat moment uiterst hartelijk is geweest?
Dat er een heel team mensen zit die wel willen?
Dat de manager je waardering geeft voor afronding van je project?
Dat je er ook een nieuwe klant bij gekregen hebt?
Dat je de rest van de week zonder snoep hebt doorgebracht?
Dat je zoon je ieder weekend belt?
Dat je een paar duizend euro op je spaarrekening hebt staan?

Vast niet.

Dat is toch fascinerend?
Hoe komt het dat ons denken zo verslaafd is aan negativiteit?

Volgens mij gaat het over onze oerlaag.
De oerlaag van angst en beperkende overtuigingen.
De overtuiging is vaak;
‘Ik ben niet goed genoeg.’
‘Ik ben het niet waard.’
‘Ik kan het niet’.
‘Wie zit er nu op mij te wachten?’
De oerlaag hebben we gecreëerd gedurende ons leven.
En al vroeg in onze kinderjaren.
We hebben deze overtuigingen opgenomen.
Aan de hand van boodschappen van onze ouders.
Van leraren.
Van ooms en tantes.
Deze overtuigingen zijn vaak diep geïntegreerd in ons systeem.
Het is een laag waar we steeds weer ‘langs’ gaan in het leven.
Dit gebeurt veelal op onbewust niveau.

Vasthouden aan het negatieve gaat ook over ons superego.
Zoals Freud dat noemt.
Het superego is het mechanisme dat verslaafd is aan pijn.
Aan negativiteit.
Het is een mechanisme van ooit.
Ooit loonde dit waarschuwingssysteem voor pijn.
Het loonde dat we beschermd werden tegen verdriet.
Ooit heeft het ons helpen overleven.

In het hier en nu zit het superego vaak in de weg.
Het bekritiseert.
Veroordeelt.
Bestraft.
Het zorgt voor twijfel.
Voor zelfafwijzing.
Het streeft naar perfectie.
Het vergelijkt met anderen.

Bewustwording van de oerlaag is de eerste stap.
Bewustwording van wat daar gebeurt.
Van wat daar is opgeslagen.
Dus kijk eens naar die negatieve gedachten.
En negatieve gevoelens.
Heet ze welkom.
Erken dat ze er zijn.
Accepteer het.
Kijk er naar met compassie.

Onderzoek eens wat er onder die drang naar negativiteit zit.
Is het verdriet?
Is het een leegte?
Mis je iets?
Probeer eens naar die pijn te gaan.
Door in contact te komen met je lijf.
Diep te ademen.
Sensaties op te merken.

Én vraag jezelf af;
Ben je teleurgesteld in het leven?
Of in wat je van het leven verwacht?

 

Deel dit met anderen:

 

Laat uw reactie achter:

JAN VAN KEULEN
IK HEB HET GELEZEN ,EN TJA IK BEGIN STEEDS NEGATIEVER TE WORDEN HOE OUDER IK WORD.

Saskia
Daar hoef je je niet bij neer te leggen, Jan. Dat heb je zelf in de hand. Je kunt je afvragen waardoor je steeds negatiever wordt? Want hoe meer je dat gelooft hoe meer 'waar' het zal worden voor jou. Want wat levert het je op om negatiever te worden naarmate je ouder wordt?