• +31616543414

Vorige week had ik een supervisie afspraak met mijn coach.
Ik vertelde Manon over mijn huilbui de week ervoor.
Dat ik er even doorheen zat.
Dat het teveel werd.
Dat ik me eenzaam voelde.
Dat ik het gevoel had het allemaal alleen te moeten doen.
Ik vertelde haar dat ik vaak veel vertrouwen heb.
Vertrouwen in de koers die ik vaar.
Vertrouwen in de stappen die ik zet.
Vertrouwen dat het een succes is en nog gaat worden.
En ik vertelde haar dat ik regelmatig bang ben.
Bang dat het niet gaat lukken.
Bang dat ‘niemand op mij zit te wachten’.
Bang dat ik straks mijn rekeningen niet meer kan betalen.
Dan slaan onzekerheid en twijfel toe.

Ik heb al vaker over polariteiten geschreven.
En eigenlijk ging mijn coachvraag ook over een polariteit.
Ik vroeg haar me te begeleiden in deze twee tegenstrijdigheden.
Ik wilde graag voelen hoe ik van de ene naar de andere kant kan komen.
En ik wilde ervaren hoe het in die twee uitersten is.
Inmiddels weet ik hoe mooi NLP hiervoor werkt.
Én ik ben gezegend dat ik in beeld en gevoel snel veel informatie krijg.
Manon checkte of ik met deze twee delen wilde werken.
Ik bevestigde dit en zij ging op een andere stoel zitten.
Ik bleef op mijn stoel zitten, met links van mij een lege stoel.

Manon vroeg me in welk deel ik nu zat.
Ik zat op de stoel van vertrouwen.
We keken naar de andere stoel.
‘Hoe heet dat deel dan?’, vroeg ze.
‘Angst’, was mijn primaire reactie.
Ze vroeg me eerst op die stoel te gaan zitten.
Ik nam plaats en mijn lijf gaf direct signalen.
Ik voelde een knoop ten hoogte van mijn middenrif.
Alsof er een hele zware steen op drukte.
Mijn adem zat hoog in mijn keel.
Ik benoemde de fysieke sensaties.
Ik vertelde dat ik me verdrietig en eenzaam voelde.
Manon vroeg me mijn handen op de plek van de steen in mijn buik te leggen.
‘Kun je om je heen kijken en vertellen wat je ziet’?
Ik stond in een zwarte ruimte.
In een grote, zwarte kubus.
Overal om me heen was het donker.
Ik was heel klein.
Een speldenprikje.
Het was veel en groot en ik voelde me nietig.
Toen verscheen er een wit licht om me heen.
Alsof ik in een spotlight stond.
Manon vroeg me wie de spotlight bediende.
Ik kreeg het beeld van mijn vader met een grote glimlach. Manon lachte.
‘Stel je eens voor dat het licht als een douche op je neer valt, als een zachte regen’, zei ze.
Ik voelde dat die deeltjes licht in mij werden opgenomen.
En dat ik het niet alleen hoef te doen.
De deeltjes licht stonden symbool voor het feit dat ik gedragen word en dat ik hulp mag vragen.
Manon vroeg me wat de positieve kant is van de angst.
‘Het houdt me scherp, zet aan tot actie en houdt me met beide benen op de grond’, zei ik.

Nadat we het deel angst hadden verkend ging ik op de andere stoel zitten.
Ik was direct bij en ín mijn vertrouwen.
Dat deel is ook wel mijn ‘Bron’.
Of mijn intuïtie.
Het zit onder mijn navel en het is er kleurrijk.
Golvende bewegingen van liefde.
Het gevoel van overgave.
Een definitief en oneindig vertrouwen.
Ik hoef daar niks.
Het is niet goed of fout.
Er bestaat daar geen oordeel.
Die plek gaat over ‘zijn’.
Er is hier meer dan we met onze bovenkamer kunnen bedenken.
‘Ik zie hier de verstilling en de vrede’, zei Manon.
Mijn adem was laag in mijn buik.
Ik had een glimlach om mijn mond.
Het is zo lekker om op die plek te zijn.

Nadat ik daar een tijdje was geweest vroeg Manon me van daaruit naar de angst te kijken.
Ik kreeg er een prachtig beeld bij!
Ik zag een ladder vanuit de plek van vertrouwen naar de plek van angst gaan.
Het zijn allebei plekken in mijn buikstreek dus de verbinding kon ik makkelijk maken.
Ik zag mezelf over die ladder bewegen en slaakte een zucht.
Wat was dit fijn!
Ik kon beide plekken met elkaar verbinden.
En ik kon voelen dat het een niet zonder het andere kan.
Als ik alleen maar in vertrouwen zou zijn dan zou het een toneelstuk worden.
Het zou me afremmen en het zou zweverig worden.
Angst hoort er écht bij.
De plek van de kubus houdt me met beide benen op grond.
Het zorgt voor realiteitsbesef.
Ik hoef het daar niet allemaal te weten en dat is lekker.

Wil jij ook ontdekken welke polariteiten jij hebt?
En wil je deze delen verder onderzoeken?
Ben je benieuwd welke informatie je lijf hierover geeft?
Kom dan naar de training Persoonlijk Meesterschap op zaterdag 26 mei.
Je bent heel welkom!

 

Deel dit met anderen:

 

Laat uw reactie achter:


Praktisch

border title zwart

STARTEN?

Als we elkaar ontmoeten gaan we direct de diepte in.  
En: daarmee start meteen het echte werk.
Aan een 'gratis' kennismaking doe ik dus niet. 
Want: 95% wordt klant en ik verspil er tijd mee.
We doen een korte telefonische intake. 
Waarna jij besluit of je wilt samenwerken. 

Simpel, toch? 
Zo kunnen we meters maken. 
Je kunt me hier bellen! +31616543414.

TARIEF

Ik hanteer één tarief.
Particulier of zakelijk: dat maakt niet uit.
Het tarief is €150 per sessie exclusief btw.
Dus dat is €181,50 inclusief btw.
Een sessie duurt gemiddeld 90 minuten.
Je krijgt je factuur achteraf.

Algemene Voorwaarden
Klachtenreglement NOBCO
Internationale Ethische Code NOBCO

LOCATIE

Ik maak gebruik van de Coachhuis locatie Maliebaan 45 in Utrecht. 

Maliebaan 45 is niet toegankelijk voor rolstoelers. We zoeken samen een ruimte die wel toegankelijk is.