• +31616543414

Afgelopen weken is dit in een thema in mijn praktijk.
Het thema van controle en loslaten.
Vaak willen wij mensen controle uitoefenen.
Over situaties, mensen, gebeurtenissen en dingen.
Ken jij dat ook?
Je wilt bijvoorbeeld je omgeving controleren.
Of de reacties van de ander.
Je wilt situaties naar jouw hand zetten.
Je wilt je gedachten sturen.
Je wilt je emoties controleren.
Als je controle hebt dan weet je waar je aan toe bent.
Dan heb je rust in je hoofd en kun je erop vertrouwen dat het goed komt.

De vraag is; is dit wáár?
Is het waar dat je rust hebt als je controle hebt?
Of zorgt het juist voor onrust omdat je in het leven simpelweg niet alles in bedwang kunt houden?
Want wat gebeurt er als je de controle niet hebt?
Dan ga je misschien nog harder werken.
Je gaat nog meer je best doen.
Je gaat compenseren wat anderen laten liggen.
Je wordt streng voor jezelf.
Je probeert het onderste uit de kan te halen.

Nu ik dit schrijf voel ik me onrustig worden.
Mijn hartslag gaat omhoog, mijn ademhaling versnelt.
Omdat ik associeer in het gevoel van controle.
Want ik ken dat zó goed.
Het was jarenlang mijn houvast.
Ik had de overtuiging dat als ik de boel maar onder controle had, ik gelukkig zou worden.
Ik kropte mijn woede op en slikte mijn tranen in.
Ik lachte en speelde mooi weer.
Ik stak mijn borsten naar voren, duwde mijn kont naar achteren en maakte me groot.
Veel buitenkant, uiterlijk vertoon en schijn.
Want doordat ik mijn emoties niet uitte werd ik steeds onrustiger.
Onder de oppervlakte kookte ik en zat er veel verdriet.
Maar ik wilde het niet voelen.
Ik wilde blij zijn.
En gelukkig.
Ik wilde het leven kunnen sturen.
Dus vertrok ik naar mijn hoofd en probeerde ik alles met gedachtenconstructies aan elkaar te rijgen.
Ik wilde vooral niet voelen, want ik was doodsbang wat ik tegen zou komen.
En trouwens, dat schrijf ik nu achteraf.
Toen ik mid-twintig was had ik er geen idee van dat ik het zo deed.
Ik was me niet bewust van mijn mechanismen.
Ik deed het ‘gewoon maar’.
De onrust speelde me parten.
Ik wist soms niet waar ik met mezelf naartoe moest.
Ik kon gek worden van bijvoorbeeld geluiden.
Als de buren lawaai maakte en ik hoorde dat sloeg ik vanbinnen op tilt.
Felle lichten, gesmak, bellers in de trein.
Ik trok het voor geen meter en had soms het idee dat de onrust mijn oren uit spoot.
Gek werd ik ervan.

Jarenlang heb ik hierin onderzocht.
Stukje bij beetje leer ik loslaten.
Ik ontdekte dat door mijn hooggevoeligheid prikkels harder binnen komen.
Ik heb ontdekt dat ik mijn perfectionisme ontwikkelde om nog meer houvast te krijgen.
En dat de controle me juist onrustig maakt.
Het is zo paradoxaal en ergens ook zo logisch.
Het leven is simpelweg niet te controleren.
Loslaten betekent voor mij accepteren.
Accepteren van de dingen die ik niet kan veranderen.
Het betekent voor mij meebewegen met de dingen die gebeuren.
Loslaten betekent me uitspreken.
Dan ben ik het letterlijk kwijt.
Loslaten betekent mijn verhaal delen en vertellen wat me dwarszit.
Het betekent dat ik kwetsbaar mag zijn.
Loslaten gaat over het niet allemaal alleen doen.
Het gaat over vertrouwen in mezelf en in de ander.
Het gaat ook over stoppen met vechten.
Over inzien dat controle me ook iets brengt, zonder dat het zo rigide hoeft te zijn.
Van perfectionist naar kwaliteitsbewaker.
Het gaat over minder streng zijn voor mezelf.
Meer hart, minder hoofd.

 

Nu ben ik benieuwd…
Wat betekent controle voor jou?
Hoe kom je het tegen in het dagelijks leven?
Wat levert het je op?
En op welke manier heb je er last van?
Hoe laat jij los?

 

 

Deel dit met anderen:

 

Laat uw reactie achter: